شوربختانه به هر سو که نگاه می کنیم و حتی مقایسه ای گذرا می نماییم شاهد پس روی های بسیار نسبت به زمان جناب خاتمی هستیم، رشد افسار گسیخته نقدینگی و تورم، رشد ناهنجاری های اجتماعی، سرکوب های سیاسی و اجتماعی، وضعیت نشر و کتاب، آزادی های مطبوعاتی و از همه بدتر رو آمدن انسانهای ناشریف و خلافکاری که حتی از جعل مدرکهای دانشگاهی فروگذار نمی کنند و به بالاترین و حساس ترین پستها نیز دسترسی می یابند، تمامی اینها در کنار تضییقات مادی و نیز قطعی های برق و صفهای دراز نانوایی ها و کیفیت پایین آن، فشارهای مضاعف و طاقت فرسایی را بر ملت ایران تحمیل نموده است.

از سوی دیگر شاهد دخالتهای بیش از پیش رهبر در ریزترین امور کشوری هستیم، باز هم متاسفانه ملت نیم نگاهی از سر ناچاری به انتخابات دارند و با چشم فروبستن به تمامی نقایص گذشته که تقلب و ارائه آمارهای ناواقعی در چند انتخابات اخیر بر آن افزوده شده به آن دل بسته اند!

تشکل، کسب آزادی بیان و مطبوعات، رسانه های تصویری خصوصی، شاید تنها و سهل الوصول ترین راهها در زمان کنونی برای رهایی از وضع دچار شده مان باشد که تمامی سیاسیون داخلی بنا بر خصلت فرصت طلبانه خود هیچ تلاش جدی ای در جهت کسب آنها نمی نمایند و هیچ کوششی در جهت قرار دادن آنها در سبد مطالبات عمومی انجام نمی دهند.

دل بستن تنها با بن بستی که در فضای سیاسی موجود است انتظاری بیهوده است، از روزنه تحریم نیز امیدی نمی روید، تنها فعالیت حتی در جهت اشتباه و بیراهه می تواند ما را از این منجلاب گرفتاری خارج نماید، تنها باید یک نکته را یادآور شوم و آن اینکه جناب احمدی نژاد تنها کسی است که در میان گزینه های انتخاب کنندان ایرانی نباید باشد، چرا که ...

(ما برای تغییر شرایطی که بخشی از آن محصول زمان ایشان است چشم بر انتخابات دوخته ایم، این تنها یکی از دلایل است.)