آقای علی اردشیر لاریجانی فرزند آیت الله آملی سرانجام پس از کش و قوس هایی که از زمان انتخابات (بخوانید انتصابات) آغاز شده بود به ریاست پارلمان جمهوری اسلامی برگزیده شد، در این میان علاوه بر اینکه می توان تکمیل چیرگی رهبری جمهوری اسلامی آقای خامنه ای را بر تمامی منافذ قدرت در کشور به روشنی مشاهده نمود، درسهایی نیز برای کسانی چون آقای حداد عادل و دیگرانی که گام در چنان راهی می نهند گوشزد کرد، ایشانی که دربست خود را در اختیار دولت قرار دادند و در آخرین روزهای کاری مجلس به خود آمدند پاداشی بالاتر از نشستن بر یکی از صندلی های پایین پارلمان کسب ننمودند و البته بسیاری بر این باورند که ایشان فرصت باقیمانده تا انتخابات ریاست جمهوری را غنیمت شمرده و خود را وارد این کارزار خواهد نمود و این جابجایی نیز از جهت یافتن فراغتی برای این اندیشه ایشان است.

به هر روی چه این نظریه درست باشد و چه نباشد موردی که در بالا بدان اشاره نمودم به عقیده نگارنده از تمامی جابجایی مهره ها در سطح کلان جمهوری اسلامی مهم تر است، یعنی قدرت گیری بلامنازع رهبر.

آقای لاریجانی پیشینه ده سال ریاست با کارنامه ای سیاه که حتی شخص آقای خاتمی با آن صعه صدر بالا را ناگزیر از ممنوعیت وی برای ورود به هیات دولت تا غذرخواهی رسمیش کرد را به همراه دارد، ایشان گماشته رهبر و بله قربان گو و در یک کلام مجری اوامر وی در صدا و سیما بوده است، دیگر براداران وی نیز هر یک در جایی به این شغل شریف! اشتغال دارند، پس از آن و در پی شکست در انتخابات ریاست جمهوری نهم با آرای آبروبرداری که بدست آورد کرسی دبیری شورای عالی امنیت ملی را با نظر رهبری اشغال نمود و با اختلاف نظراتی که با آقای احمدی نژاد در میانه راه پیدا کرد، از آن شغل کنار گزارده شد و اکنون نیز ماموریت راهبری مجلس را از سوی آقای خامنه ای برعهده گرفته است.