در حالیکه طی چند روز گذشته ارتجاع داخلی با کوبیدن بر طبل برکناری آقای اسفندیار رحیم مشایی معاون رئیس جمهوری و رئیس سازمان ایرانگردی و جهانگردی ایشان را در فشار شدیدی قرار داده است، آقای احمدی نژاد یکبار دیگر ثبات رای و استقلال خود را به رخ اصلاح طلبان که ادعای حقوق بشریشان گوش فلک را کر کرده و همواره سیاستی یک بام و دو هوایی دارند کشیدند.

صحبتهای آقای رحیم مشایی به دوستی ملت ایران و ملت اسرائیل باز می گردد، این سخنان فرصت مناسبی برای خیرخواهان و نیک اندیشان فراهم نموده بود تا با اعلام حمایت از این موضع، دیدی انسانی را جایگزین نگاه فاشیستی نمایند.

چه بخواهیم چه نخواهیم، چه بپسنیدیم چه نپسندیم، بیش از شصت سال از تولد کشور اسرائیل می گذرد، حتی اگر تاریخ ایجاد این کشور به خون همراه بوده باشد، باز واقعیتی در برابرمان قرار دارد و آن اینکه نسلی در این سرزمین پرورش یافته و اکنون اخراج ایشان از آن سرزمین خود عملی غیرانسانی است.

حمایت و بیشتر شکافتن موضوع به هیچ روی به معنای حمایت از جنایتها و کشتار اسرائیل نیست بلکه نشان صداقت اصلاح طلبان ایرانی و گام نهادن در راه یافتن راه حلی برای برون رفت منطقه از بحرانهای زنجیره ای است.

شوربختانه به هر سو که نگاه می کنیم و حتی مقایسه ای گذرا می نماییم شاهد پس روی های بسیار نسبت به زمان جناب خاتمی هستیم، رشد افسار گسیخته نقدینگی و تورم، رشد ناهنجاری های اجتماعی، سرکوب های سیاسی و اجتماعی، وضعیت نشر و کتاب، آزادی های مطبوعاتی و از همه بدتر رو آمدن انسانهای ناشریف و خلافکاری که حتی از جعل مدرکهای دانشگاهی فروگذار نمی کنند و به بالاترین و حساس ترین پستها نیز دسترسی می یابند، تمامی اینها در کنار تضییقات مادی و نیز قطعی های برق و صفهای دراز نانوایی ها و کیفیت پایین آن، فشارهای مضاعف و طاقت فرسایی را بر ملت ایران تحمیل نموده است.

از سوی دیگر شاهد دخالتهای بیش از پیش رهبر در ریزترین امور کشوری هستیم، باز هم متاسفانه ملت نیم نگاهی از سر ناچاری به انتخابات دارند و با چشم فروبستن به تمامی نقایص گذشته که تقلب و ارائه آمارهای ناواقعی در چند انتخابات اخیر بر آن افزوده شده به آن دل بسته اند!

تشکل، کسب آزادی بیان و مطبوعات، رسانه های تصویری خصوصی، شاید تنها و سهل الوصول ترین راهها در زمان کنونی برای رهایی از وضع دچار شده مان باشد که تمامی سیاسیون داخلی بنا بر خصلت فرصت طلبانه خود هیچ تلاش جدی ای در جهت کسب آنها نمی نمایند و هیچ کوششی در جهت قرار دادن آنها در سبد مطالبات عمومی انجام نمی دهند.

دل بستن تنها با بن بستی که در فضای سیاسی موجود است انتظاری بیهوده است، از روزنه تحریم نیز امیدی نمی روید، تنها فعالیت حتی در جهت اشتباه و بیراهه می تواند ما را از این منجلاب گرفتاری خارج نماید، تنها باید یک نکته را یادآور شوم و آن اینکه جناب احمدی نژاد تنها کسی است که در میان گزینه های انتخاب کنندان ایرانی نباید باشد، چرا که ...

(ما برای تغییر شرایطی که بخشی از آن محصول زمان ایشان است چشم بر انتخابات دوخته ایم، این تنها یکی از دلایل است.)

خوشبختانه خبر شادی آفرین رهایی یاران دبستانیمان را از بند دریافتیم.

گرامیان احمد قصابان، مجید توکلی و احسان منصوری پس از نزدیک به پانزده ماه حبس در زندان های جمهوری اسلامی بدون حتی یک روز مرخصی و در نگرانی دائم نگاه داشتن خانوده هایشان سرانجانم دیشب در ساعت 8 غروب به آغوش خانواده و به میان دوستان مبارز خویش بازگشتند.

به امید رهایی دیگر زندانیان سیاسی و برچیده شدن زندانهای خوفناک برای کسانی که در جهت اهداف شرافتمندانه و به منظور رهایی ملت بزرگ ایران از چنگال ستم و ناآگاهی تلاش می کنند.